Nostalgische woensdag (week 34) - 19 augustus 2020

Eigenlijk was het plan om vandaag te vertellen over een van mijn passies als klein meisje (oké, klein ben ik nog, dus jong meisje), het verzamelen van briefpapier…

Maar enkele herinneringen die bovenkwamen afgelopen weekend, tijdens het doorbladeren van een stapel nog-te-lezen-tijdschriften, deden mijn gedachten toch afdwalen. 

Ongeveer op elke cover passeerde een kop “Staycation”, “Vakantie Dicht Bij Huis”, “Blij(f) In Eigen Land”, alsof deze kreten echt alleen voorbehouden zijn voor 2020. NIET DUS.

We schrijven jaren ’80. Ik zal een jaar of acht geweest zijn, en we rekenen de jaren ervoor en erna ook bij. Mijn bomma en bompa hadden een gezellig huis in een gezellige rustige buurt. Niet te groot, niet te klein. Met een tuin. De tuin was niet te groot, niet te klein.

Maar achter in die tuin, rechtsachter om precies te zijn, stond een caravan. Nu ja, er zijn tegenwoordig wel meerdere tuinen waarin men een caravan terug kan vinden. Deze caravan echter, bleef staan. Dag in dag uit, week in, week uit, jaar in, jaar uit. Je snapt ‘m wel.

Het meest fascinerende moet wel geweest zijn dat wij (ikzelf en de na mij geboren broer, nichtjes, neefjes) ons in een volledig andere wereld waanden, daar in de caravan. Er werden theekransjes gehouden (mét koekjes en pateekes en cakejes, en voor bompa een “astrid”, want wat is een theekransje met alleen thee), boekjes gelezen, gehaakt, gebreid, en onze bompa deed er vaak ook (begeleid door de nodige decibels) zijn deugddoend middagdutje.

Wij stonden er eigenlijk ook absoluut niet bij stil dat dit gezellige toevluchtsoordje eigenlijk een middel was om “op vakantie” te gaan, ergens naartoé dus, en niet bedoeld als statisch gegeven in een tuin, die niet te klein en niet te groot was.

Kortom, de staycation die nu als überhip wordt beschouwd, is not new, my dears. Bestaat Al Lang! En wij, de nichtjes en de neefjes, genoten met volle teugen van de caravan, met de luxe van ons bomma en haar geweldige groot”moederkloek”erige verwennerijen…

Hier moest ik het dus eventjes over hebben, over de caravan, onze bompa met zijn “astrid”, maar vooral ook ons bomma, een van de warmste, mooiste en meest waardevolle madammen die ik tijdens mijn leven heb mogen kennen, zij kleurde onze vakantiedagen vol “Kleine Gelukskes”… het briefpapier verschuift dus naar volgende week (nog tijd genoeg voor schoolse bekommernissen, nog éventjes vakantiegevoelens koesteren).

Tot dan,

Ik groet jullie (nog steeds met een warme, zomerse groet),

Annelies 


Geef een reactie

Hou er rekening mee dat de reacties eerst worden gecontroleerd op spam alvorens gepubliceerd te worden.

Deze site wordt beschermd door recaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van Google zijn van toepassing.